Think about counseling 

โดยนายภานุวัตร์ อุ๊ดปวง ตําแหน่ง นักสังคมสงเคราะห์

หน่วยงาน กลุ่มงานสังคมสงเคราะห์

การจัดบริการตามมาตรฐานการทํางานสังคมสงเคราะห์ทางการแพทย์ ประกอบไปด้วย การบําบัดทางสังคม การป้องกัน ปัญหาทางสังคม และ การฟื้นฟูสมรรถภาพทางสังคม ซึ่งบริการหลัก คือ “การให้การปรึกษารายบุคคล” นักสังคมสงเคราะห์  ให้บริการแก่ผู้ป่วยและผู้รับบริการ จํานวนมากกว่า 3,000 รายต่อปี ซึ่งปรากฏปัญหาและอุปสรรคในการให้การปรึกษา แต่ก่อนที่ เราจะกล่าวถึงปัญหาและอุปสรรค เรามาทําความรู้จักกับ “การให้การปรึกษา” ก่อนดีกว่าครับ จากการสืบค้นความหมายของการให้การปรึกษา สามารถสรุปได้ว่า การให้การปรึกษาเป็นกระบวนการให้ความช่วยเหลือ ให้บุคคลได้รู้จักและเข้าใจตนเอง ปัญหาของตนเอง สามารถค้นพบแนวทางการแก้ปัญหาได้ด้วยตนเอง ผ่านกระบวนการสร้าง สัมพันธภาพ ทั้งนี้ ผู้ให้บริการปรึกษาต้องเป็นผู้ที่มีความรู้ ทักษะ และผ่านการฝึกอบรม เพื่อให้บุคคลสามารถดําเนินชีวิตได้อย่างเต็ม ศักยภาพ 

ทั้งนี้ปัญหาและอุปสรรคที่ได้เกริ่นไปข้างต้น คือ 

1.ขาดการวางแผนการให้การปรึกษา 

2.ขาดการติดตามหลังการให้การปรึกษา 

ซึ่งปัญหาที่กล่าวมานั้น ส่งผลต่อการให้บริการโดยตรงต่อนักสังคมสงเคราะห์คือ เมื่อนักสังคมสงเคราะห์ได้ทําการให้การ ปรึกษาไประยะหนึ่ง นักสังคมสงเคราะห์จะรู้สึกเคว้ง ไม่มีแนวทาง ให้การปรึกษา สับสนวกวน สะเปะสะปะ ขาดความมั่นใจและไม่ สามารถยุติการให้บริการได้หรือ ภาษาชาวบ้านคือ จบไม่ลง หากจบลง จะเป็นการจบแบบห้วนๆ ไม่มีการติดตาม หรือการสะท้อน กลับของข้อมูลใดๆ และยังส่งผลกระทบต่อผู้ป่วยหรือผู้ให้บริการ คือ เกิดความสับสนในระหว่างการให้การปรึกษาไม่ได้รับการ ติดตามและประเมินผล 

เมื่อทราบสาเหตุดังนี้แล้ว จึงมีการแก้ไขปัญหา โดยการวางแผนการให้การปรึกษา มีขั้นตอนดังต่อไปนี้ 1.ประเมินความต้องการของผู้ป่วยหรือผู้รับบริการ โดยการสังเกตพฤติกรรม สัมภาษณ์รวบรวมข้อมูลเพื่อนํามาวิเคราะห์ 2.วิเคราะห์ข้อมูลปัญหาและความต้องการ จัดลําดับความรุนแรง และความสําคัญของปัญหา 

3.กําหนดเป้าหมายและวัตถุประสงค์รวมถึงขอบข่าย เรื่องการป้องกัน แก้ไขปัญหา ส่งเสริม พัฒนา 

4.ระบุวิธีการ กระบวนการต่างๆ เทคนิค แนวคิดที่สําคัญ รวมถึงระยะเวลา จํานวนครั้งที่ให้บริการ 

5.การประเมินผลและติดตาม 

ตัวอย่างการวางแผนการให้การปรึกษา 

การให้การปรึกษา เพื่อแก้ไขปัญหาความวิตกกังวลในผู้ป่วยมะเร็งลําไส้รายใหม่ โรงพยาบาลขอนแก่น ระยะเวลาการให้การปรึกษา สัปดาห์ละ 2 ครั้ง ครั้งละ 50 นาที 

วัตถุประสงค์ 

1.เพื่อชี้แจงวัตถุประสงค์ข้อตกลงเบื้องต้น ประโยชน์ในการให้การปรึกษาแก่ผู้ป่วย 

2.เพื่อชี้แจงบทบาทของผู้ให้การปรึกษาและผู้ป่วย 

3.เพื่อส่งเสริมการสร้างสัมพันธภาพที่ดีระหว่างผู้ให้คําปรึกษา กับ ผู้ป่วย และสร้างความคุ้นเคย ไว้วางใจ

เทคนิค/วิธีการ/ขั้นตอนการดําเนินการ 

เทคนิค 

การฟังอย่างตั้งใจ 

การใช้คําถามปลายเปิด/ปิด 

การทวนความ 

การสรุป 

ขั้นตอนการดําเนินการ 

1.ผู้ให้การปรึกษาแนะนําตนเอง และให้ผู้ป่วยแนะนําตนเอง 

2.ผู้ให้การปรึกษาชี้แจงวัตถุประสงค์ข้อตกลงเบื้องต้น ประโยชน์ในการให้การปรึกษาแก่ผู้ป่วย 

3.ผู้ให้การปรึกษาให้ผู้ป่วยทําแบบวัดระดับความวิตกกังวล 

4.ผู้ให้การปรึกษาให้ผู้ป่วยพูดถึงเรื่องราวเกี่ยวกับการป่วยของตนเอง 

5.นัดหมายการให้การปรึกษาครั้งต่อไป 

สื่อ/วัสดุอุปกรณ์ 

– แบบสอบถามเพื่อวัดระดับความวิตกกังวล 

-ปากกา 

การวัดและประเมินผล 

– การมีส่วนร่วมในการตอบคําถามและการทําแบบสอบถามฯ 

จากปัญหาและอุปสรรคที่กล่าวมานั้น นํามาสู่การพัฒนาและวางแผนการให้การปรึกษา ซึ่งสามารถนําทางการให้บริการ และเสริมสร้างความมั่นใจแก่นักสังคมสงเคราะห์สร้างความมั่นใจและความน่าเชื่อถือ อีกทั้ง ผู้ป่วยและผู้รับบริการจะได้รับบริการที่ ตรงประเด็นมีคุณภาพ อบอุ่นใจ เป็นการสร้างคุณค่าให้แก่งานสังคมสงเคราะห์ทางการแพทย์และการวางแผนการให้การปรึกษาจะ ไม่ใช้เรื่องยากอีกต่อไป